Rustdag 2

Het was al weer best lang geleden maar toch zat de vorige rustdag nog vers in het geheugen van de Coureurs du Courage. Gelukkig kunnen we nu beter nieuws melden over Folkert want hij is plannen aan het maken om de laatste etappe van Chantilly naar Parijs weer mee te gaan rijden, dat zou geweldig zijn!

Een beetje rustdag begin je uiteraard in bed en zodoende zaten we pas om 9.00 uur aan het ontbijt. Voor de Coureurs du Courage was het daardoor exact 12 uur geleden dat ze hadden gegeten, nou dat hebben ze in het Berner Best Western geweten. Er werd een recordhoeveelheid naar binnen gewerkt. Waarbij moet gezegd worden dat de Zwitserse kwaliteit dan ook dermate hoog was dat je als Coureur dan ook weinig anders kon. Onze coaches du Courage daarentegen proberen al dik twee weken lang niet met ons op te eten maar ook die konden de delicatessen niet weerstaan.

Aan het goede begin van de dag werd een vervolg gegeven door middel van een fietstochtje door en rondom Bern. Daan en Pieter wilden uitrijden en Bart wilde eindelijk wel eens gebruik maken van die klere reservefiets die hij al weken lang mee zeult. De 3 trokken vervolgens rustig op pad maar van een theekransje was absoluut geen sprake want Bart was niet te houden en gaf direct vol gas. De Coureurs hanteerden een andere tactiek en sukkelden daar en beetje achteraan. Na een dik uur waren we weer terug, Daan en Pieter met losse benen en Bart met een bezwete boei van heb ik jou daar en rugpijn. Alle begin is moeilijk maar 1 ding was duidelijk. Bart has the power!

De twee uitgereden Coureurs du Courage gingen daarna verder met het reinigen van de fietsen. Dat moet zo af en toe ook gebeuren.

Harry en Daan gaven hun rustdag extra glans door wat te gaan shoppen en een kopje koffie te gaan drinken in dè koffie tent van Bern. Om uur of 13.30 troffen we elkaar weer in een hotelkamer om onze lunch te nuttigen en tegelijkertijd het Niederdeutsche commentaar aan te horen van de SFR uitzending voor de tour rit naar Bern. Inmiddels kunnen we met zijn allen toch een aardig woordje Frans, ein bischen Deutsch maar hier was af en toe niks van te maken. De beelden zeiden echter genoeg; Tony Martin en Julian Alaphilippe reden verschrikkelijk hard!

Zo hard zelfs dat Cees en Pieter zich nog moesten haasten naar de finish nadat Cees terugkwam van een massage van Boris. Fysiek had de Russische Boris hem gespaard en de spieren op de juiste manier gekneed zodat Cees in de volgende etappe voor de overwinning kon gaan. Want hoe Cees het ook probeerde, hij kon de goede rus niet tot zijn verstand brengen dat ons peloton toch echt maar uit 2 nationaliteiten bestond. Uiteindelijk kwamen ze tot een compromis. Het peloton bestond uit 20 nationaliteiten en Cees was voldoende gesoigneerd om zijn slag te slaan. Boris wist daarna van geen ophouden en begon reclame te maken voor Bern, gebruikmakend van allerlei geluiden en bewegingen. Huiskamervraag: welk woord probeerde Boris uit te beelden toen hij het over de sprookjesstad Bern had? Cees zelf zal de inzendingen bestuderen en op originaliteit en waarheid beoordelen.

Ondertussen waren Daan Bart en Harry al lang bij de tour aan het kijken. Ze hadden een prachtig uitzicht op de brug en konden de renners twee keer zien. 1 keer in de afdaling richting de kasseien en 1 maal op de strook kasseien van 11%. Waar de profs het stuk voor stuk toch ook lastig bleken te hebben. Zeker de “mindere goden”, die nog lang na oermens Sagan binnen kwamen druppelen. Tony Martin en Julian Alaphilippe reden nog net voor de bezemwagen uit. Ze kregen misschien wel het meeste applaus van allemaal. En terecht. Gelukkig mag de pantserwagen morgen een dagje uitrusten en kan hij een kaartje kopen voor de “bus” richting Finhaut Emosson.