Etappe 19

Joepiejee mensen. Wij zijn blij! We hebben weer een etappe met succes voltooid en hebben er nog slechts 1 op het programma staan voor we richting Parijs gaan. Wat een feest!

Eigenlijk vind ik het niet zo leuk om over mezelf te schrijven maar vandaag kom ik daar echt niet onderuit. Nadat we om 5 uur waren opgestaan zaten we om 6.20 volgeladen in de auto om uiteindelijk na een aantal omleidingen om 7.50 uur te beginnen aan de etappe naar Saint Gervais Le Bettex. Het dorp waar ons appartement staat…

Het bleek voor mij een rit te worden met vele herinneringen aan eerdere vakanties. De start in Albertville deed me denken aan een nachtelijke escapade met een jonge Fran├žaise. Dan hebben we het trouwens over een 27 geleden. Tijdens de autorit er naar toe wist Onno me een nog veel gedetailleerdere herinnering toe te sturen. Het was vandaag exact 7 jaar geleden dat ik op mijn 38e verjaardag de Col de la Forclaz beklom. Een berg die we vandaag ook mochten beklimmen. Niet veel later reden we met de auto langs col de l’arpettaz, de col die we in diezelfde week hadden beklommen en de eerste alpencol die we ooit hadden gedaan. Tegen het eind van de route kwamen er weer herinneringen boven van de eerdere periode, zo’n 27 jaar terug. We stonden een keer in een tuin op de slotklim van vandaag met een groep drink en kaartgrage tieners. En warempel, 3 km voor het eind van Le Bettex zag ik het plekje waar wij ons Kronenburgpark hadden geplant. Ik zag ons nog omhoog lopen naar de top die avond. Poe wat was dat steil en wat hadden we een respect voor de tour de france renners die dag erna omhoog moesten…

Goed, onze tocht had wat mij betreft niet mooier kunnen beginnen. Op je verjaardag meteen beginnen met een klim van 10 km a 7% en voor het gemak ongecategoriseerd… Vervolgens kwamen we binnen 1 km een franse boer en boerin tegen die hun koeien aan het uitlaten waren. Als geboren en getogen boerenjongen wordt je daar altijd blij van en dat riep ook alweer herinneringen op aan vroeger tijden.
Het bleef daarna de hele dag op en neer gaan, inclusief flink zware klimmen maar we zaten in een lekker ritme; na iedere col stond Harry of Bart wel klaar om ons van taart of andere lekkernijen te voorzien. Bij 1 gelegenheid trakteerde ik zelf op gebakjes en een bakkie koffie maar mijn grootste traktatie had ik bewaard voor Daan en Cees. Ze mochten na de lunch namelijk wat van mijn Himalaya zout in hun bidon doen. Daan kan me er trouwens nog steeds om vervloeken want het Himalaya zout bracht Cees op grote hoogte (woordgrap van Daan zelf). Meteen na de herstart reed hij de stenen uit de straat en ons uit het wiel en later sloeg het zout op zijn grapspieren. Die wisten van geen ophouden meer. Daan deed er dan meestal nog een schepje zout bovenop en opeens hadden we de 19e etappe binnen. Yes!

In het appartement ging voor de Coureurs du Courage toen voor het eerst de champagne open. Hopelijk niet voor het laatst!