Etappe 17

Liebe damen und herren. Diese morgen haben die Coureurs du Courage um acht uhr abschied genommen von Bern um die radfahrstrecke von hundert neunzig km nach Finhaut Emosson auf zum fressen. Irgendwo sind sie die Schweizer zahl grenze von deutsch nach Französisch über gegangen. Deshalb hätten wir wieder Fransch reden mussen. Pour les Coureurs du Courage pas de problème. Als dat alles is wat de Coureurs du Courage moeten zien te overwinnen gaan we Parijs halen. Deze compleet Zwitsere etappe hebben we maar weer mooi afgerond maar we kregen het vandaag niet kado!

De eerste 153 km waren een lust voor het oog en konden we genieten van 2 gecategoriseerde bergen en alles wat alpen en Zwitserland zo mooi maakt. Het enige minpuntje waren de Zwitserse chauffeurs die ons van de weg af probeerden te krijgen door middel van talloze roekeloze inhaal, afsnij of toeter acties. Met de Zwitserse boeren konden we het beter vinden. Met hun tsjoek tsjoek trekkers veroorzaakten ze wat kleine files maar we genoten van hun expeditie. Vouwwagen achter de trekker en gaan!

De laatste 30 officiële kilometers stonden al maanden in ons geheugen geprent. Twee cols snel achter elkaar, een beetje a la Telegraph en Galibier maar dan veel steiler en lastiger. Althans als je de tour voorbeschouwing mocht geloven. Laten we wel wezen, het was een heel erg zware etappe, bij vlagen zeer heet, zeker in de 1 na laatste klim en de Garmin van bijvoorbeeld ondergetekende gaf een voorgeschreven hersteltijd aan van 72 uur te zien… maar de hele steile stukken bleven in de laatste klim achterwege. Terwijl we allemaal zoiets hadden van. Wanneer komen die nou enorme kuitenbijters nou? En zo dook opeens onverwacht de finish op. “Is dit het”. Jawohl. Oui. Nous sommes ici!

De pijn werd helemaal verzacht bij het uitkijkpunt, een meter of honderd verder. Het stuwmeer van Finhaut Emosson op de grens met Frankrijk en de vergezichten richting besneeuwde toppen waren weergaloos!

Daarna volgde een geweldig mooie autorit langs enorme gletsjers en dan bracht ons weer thuis in het oude vertrouwde France. In het plaatsje Sallanches. Na een snelle maar o zo nodige opfris beurt kwamen  we opeens voor een extra uitdaging te staan. Met het zelfbedieningsrestaurant gaat het misschien Crescendo. Wij zouden deze naam er niet aan hebben gegeven. We waren toch echt met 5 man en hoe simpel kan een zelfbedieningsrestaurant zijn? Nou de Crescendo keten dacht daar anders over. We snapten er geen snars van en kwamen zodoende met grote ladingen voedsel weer bij onze eettafel terecht. Er waren grote twijfels op het allemaal op zou komen. We zijn trots om te melden dat we ook deze laatste hindernis van vandaag hebben kunnen nemen.

Salut de Team de Coureurs du Courage et a demain.