Etappe 16

Jawel. Etappe 16 heeft eraan moeten geloven. We hebben hem binnen en kunnen gaan genieten van een dagje Bern. We zitten in een hotel in de prachtige oude binnenstad en het ziet er vanaf onze kamers erg fraai uit al die oude daken dus dat gaat vast goedkomen morgen!

We hebben vandaag een normale werkdag gehad van 9 tot 18. Met onder meer een aantal pauzes, een lunch in een Zwitserse alpenwei, je kan het slechter treffen op je werk… De werkdag telde verder 212 km en tegen de 2000 hoogtemeters.

Voor we op gang kwamen duurde trouwens wel even want we moesten eerst voorgesteld worden aan een nieuwe delegatie van team Walraven. Naast Bas en zijn vader hebben nu Bas zijn moeder, zijn hoogzwangere vrouw, maatje Lucas en diens vader zich aangesloten bij het team. Waarvan Lucas ons de laatste week ook op de fiets gaat vergezellen.
Even later stonden Dieter en Tsjerk ons op te wachten en konden we het “lang zal ze leven” inzetten voor de jarige Tsjerk. Als de moraal al niet hoog was dan was die het nu zeker geworden dus we gingen goed gehumeurd op pad voor een tochtje Jura en Zwitserland. Het was echt een prachtige rustige tocht door valleien en de organisatie had erg zijn best gedaan om de echte bergen te vermijden. Voor de vorm stopten ze er na km 182 er nog een bergje in van de 4e categorie maar ons inziens was dat meer een promotie actie van Zwitserland. Kwa klim stelde dat niet veel voor. Zeker niet vergeleken met andere opstakels onderweg…

Verreweg het mooiste wat we zagen was het meer van Neuchatel. We reden er vlak langs en zagen aan de overkant besneeuwde alpenreuzen liggen. Erg fraai!

En zoals gezegd morgen is het een rustdag. Op zich zou ik de mensen die zich zorgen om mij maakten kwa te mager worden ofzo willen geruststellen. Daar is echt geen sprake van. Dezelfde groep mensen zou zich wel zorgen moeten maken om het feit dat ik morgen niets liever zou dan dan ergens een berg op rossen. Ik maak me er zelf in elk geval wel zorgen over. Nu wordt het oppassen geblazen 🙂

De mensen die zich zorgen hebben gemaakt om Cees en Daan kan ik ook al geruststellen. Wat een gein ponems zijn dat en of ze nou stuk zitten of niet de moppen en woordgrappen komen er onverminderd snel uit. Thanks guys!
Cees had trouwens de laatste week wat toenemende knie klachten maar sinds hij rond rijdt met een rafelend stukje tape van de fysio van de dames klimt hij weer als vanouds.
Daan heb ik uberhaupt nog niet op enig mankement kunnen betrappen. Moe of niet, Daan demarreert vanuit alle posities en is een meester in de finales. Vandaag legde hij ons er allemaal op. Speciaal voor Cancellara kregen we een paar pittige stukken casseien voor onze kiezen, zo’n 2 kilometer voor de finish en bij het opdraaien van de brug gaat het daar ook nog eens 11 procent omhoog. Wij denken dat een massasprint uitgesloten is maar je weet het nooit. Daan liet het niet eens zover komen en gaf ons op de casseien al het nakijken.

Beste volgers. Het is nu 1955. De hoogste tijd voor de Coureurs du Courage om voor de zoveelste keer vandaag te gaan eten. Het is dat jullie het weten.