Etappe 15

Hebbes etappe 15 is binnen beste volgers. De drie Coureurs du Courage stonden bij de finish met een high five naast elkaar te poseren teken van het afronden van deze prachtige etappe. 15 gebruinde vingers op een rij. Oh wat zijn we heden blij!

Voordat ik verder ga met vandaag toch nog even een link naar onze collega Coureurs van de echte tour. Ik lees net dat ze eerder zijn gestart vanwege de straffe tegenwind. Dat geeft deze Coureurs nog wat meer Courage…

Om 7.45 werden we op de fiets gehesen door maar liefst 3 coaches du Courage. Ido (vriend van Pieter) is voor 2 nachtjes overgekomen en heeft vandaag de etappe met de motor afgelegd om een beetje een indruk te krijgen wat wij allemaal moeten doorstaan. Zeer waarschijnlijk zal deze etappe nog lang bijblijven bij Ido. Hetzelfde geldt voor de Coureurs du Courage. Het was vanaf de start om 8.00 tot aan de finish 160 km en 10 uur later een klassieker om je vingers bij af te likken. De hele dag zijn we aan het klimmen en dalen geweest, goed voor 4100 hoogtemeters verdeeld over 7 gecategoriseerde cols en stevige puisten daar tussenin. Het leverde schitterende uitzichten op en in de valleien was het al even plezierig. De Fransen van het gebied de l’ain zijn er trots op dat de TdF langskomt en hadden over gele vlaggen en bloemen en weet ik het wat allemaal opgehangen. En bovenop de 1 na laatste col was het helemaal een drukte van belang. Laten ze de dranghekken maar vast klaar zetten… Bij de echte finale van deze klassieker, waarbij de Grand Colombiere van 2 kanten beklommen moest worden, werden dr Coureurs du Courage bijgestaan door 2 andere vrienden van Pieter. Onno en Ernst waren op weg terug van een hoogtestage in het Aosta dal en hebben de laatste 60 kilometer met ons meegefietst. Ten faveure van hun liefde voor haarspeldbochten hebben we de Lacets de Colombiere zowel omhoog als naar beneden gedaan. De heren wisten dat erg te waarderen maar hadden bij de finish amper de tijd om ons te bedanken voor deze alternatieve route want wij moesten alweer op weg naar etappe 16. Een verplaatsing van anderhalf uur na Moirans en Montagne. We zijn nog onderweg maar krijg er nu al zin in!

Voiture en coach du Courage Bart wil ook nog wat kwijt over vandaag. Naast zijn terechte opmerking dat het ondanks de zon af en toe best fris was met in de ochtend temperaturen rond de 10 graden, wil Bart kwijt dat hij het al maar drukker krijgt. Sinds gisteren voelt hij immers een grote verantwoordelijkheid om de Donnonsdeselle dames net zoveel in de watten te leggen als hij bij ons doet. Ga zo door Bart. Het gehele peloton spreekt niets dan lof over je.

Van onze Chef du Courage Harry horen jullie niet zoveel. Dat is ook niet zo gek want Harry is dè man achter de schermen en de regelneef bij uitstek. Iedere dag weer zorgt Harry ervoor dat we buiten de koers om van alle gemakken worden voorzien. En dat is lastig te combineren met daadwerkelijk aanwezig zijn in de koers. Gelukkig kunnen we Harry tijdens het avondeten onder het genot van een biertje weer helemaal bijpraten over onze belevenissen.

Dit lange verhaal verdiend een samenvatting: het 5 man sterke team der Coureurs du Courage zit bijzonder goed op koers, gaat zich zo opfrissen, een biertje drinken, een happie eten en dan gaan we ons zo langzamerhand weer opmaken voor morgen. Bern, here we come!